Extra time, extra small

‘Publiek gezocht’, kondigde de webstek van Sporza eind juli aan, enkele dagen voor de lancering van Extra Time, de nieuwe voetbal-talkshow van Filip Joos & Frank Raes. Eén ding is intussen  wel duidelijk: ze hebben het nooit gevonden, dat publiek. Ofte, de teloorgang van Koning Voetbal op de openbare omroep, onder druk van het almachtige Belgacom.

Gisteren gekeken naar ‘Extra Time’? Maak u geen zorgen, u heeft weinig gemist. U was bovendien niet de enige. Ja, u was voor deze ene keer zelfs meer regel dan uitzondering. Hoop en al 148.000 kijkers hebben zich nog vergaapt aan Joos & Raes. Of, Raes & Joos? Hoe werkt dat eigenlijk? Age before beauty? Of pretentie voor intelligentie? Soit, 148.000 kijkers is hoe dan ook bijzonder pijnlijk, de kijkcijfercurve van ‘Extra Time’ begint nu toch wel verdacht veel op de beurskoers van een KBC-aandeel te lijken. Lees en huiver: 229.000 kijkers voor aflevering 1, 203.000 voor aflevering 2, 197.000 voor aflevering 3 en dus zegge en schrijve 148.000 survivors voor de aflevering van gisteren. Bijna gehalveerd, in minder dan 4 weken tijd, zonder noemenswaardige concurrentie wegens zomerslaap bij de concurrentie. Ouch!

Voor de liefhebbers: Joos & Raes, of Raes & Joos, bekoorden gisteren zelfs minder kijkers dan ‘Top Gear’, dat net vóór ‘Extra Time’ geprogrammeerd staat. En nog voor de liefhebbers: zelfs een onbeduidende c-film als ‘Human Trafficking’, op Vijf TV, lokt op hetzelfde tijdstip méér kijkers dan Joos & Raes, of Raes & Joos. Voorwaar, het moet van Yves Leterme geleden zijn dat iemand nog zó snel uit de gratie des vaderlands is gevallen.

De reactie van Joos is uiterst voorspelbaar, wegens – preventieve communicatie, heet zoiets – drie weken geleden al geventileerd: “We werken voor Canvas, het kijkcijfer is onbelangrijk.”. Zei Joos toen. Jaja… En mijn naam is Eugène. En ik verzamel postzegels en occasionele varkensoren. Soit, in dit tempo kennen Joos & Raes over nóg een maand al hun kijkers persoonlijk. We zouden nu natuurlijk een beetje gemeen kunnen worden en uitweiden over, pakweg, het eerder bescheiden… euhm… ‘presentatietalent’ van Filip Joos. O gruwel, de brandwonden in de nek van Frank Raes, door die priemende varkensoogjes van het Krapuul van Kemzeke. Met mijn welgemeende excuses aan gevoelige lezers en andere meerwaardezoekers, maar zo noemen ze ons sporza-anchor nu eenmaal, sinds hij vorig seizoen de kleedkamers van KFC Vrasene heeft verbouwd. Kemzeke – KFC Vrasene, met een ‘schurftkop’ van een arbiter! En nog een beetje wangedrag achteraf. Vier weken schorsing, meneer. En nu we het toch over voetbal hebben, we zouden ook de transfer van Filip Joos naar een andere sportredactie kunnen onthullen. Die van vtm bijvoorbeeld, waar Joos 4 jaar geleden weliswaar een contract ondertekende, maar nooit honoreerde. Jaja, hij had alles om de Ronaldo van de Medialaan te worden, inclusief een extragalactisch uitdeinend ego. Máár, – beloofd is beloofd – , daar gaan we het dus niet over hebben.

U moet weten, het gaat in deze namelijk niet over Joos, noch over Raes. Neenee, dit gaat over Belgacom, dat het spuugzat is om tientallen miljoenen euro op te hoesten voor de Jupiler League en daar de voorbije drie seizoenen nauwelijks iets voor terug heeft gekregen. Het is eigenlijk een half mirakel dat de openbare omroep nog de samenvattingsrechten voor het Belgische voetbal heeft kunnen verwerven. Tijdens de onderhandelingen over het nieuwe contract, vorige zomer, uitten de marketeers van Belgacom bij herhaling hun ongenoegen over de liaison tussen Belgacom en de openbare omroep. Belgacom betaalde zich dan wel blauw, maar de vrt ging met de eer lopen, daar kwam het ongeveer op neer. Er dook zelfs een interne Belgacom-peiling op waaruit moest blijken dat amper 17% van de Belgische voetbalfans zei te weten dat de exclusieve voetbalrechten  in handen waren van Elf, de voetbalzender van Belgacom. Het overgrote deel van de ondervraagden dichtte de rechten net toe aan Eén en Sporza. Bart Dewever heeft al voor minder de revolutie afgekondigd.

En dus stelde Belgacom zijn eisen. Reclame voor de Belgacom-voetbalzender Elf in álle uitzendingen van de vrt. En ook en vooral: géén voetbalmagazine-met-samenvattingen op Eén of Canvas, zolang de uitzending op Elf nog aan de gang is. Concreet komt dat er op neer dat u op de vrt geen Studio 1 meer te zien krijgt vóór 23u00. Vandaar dat u bijvoorbeeld vorige zondag tot 23u32 moest wachten op de samenvatting van Club Brugge – Kortrijk en Westerlo – Genk . Vandaar ook dat Frank Raes zijn ding niet meer mag doen op zondagavond, want door de combinatie talkshow-wedstrijdverslag zou ook hij voortaan moeten wachten tot ruim na elven om op zondagavond nog aan de beurt te komen. Vandaar dat Raes dus naar maandagavond verhuisde. Vandaar dat Joos, op diezelfde maandagavond, eigenlijk overbodig werd. Vandaar dat ze dan maar samen iets zijn begonnen. Extra Time. Een soort overbodige verlenging. Want de echte match is dan allang gespeeld. Op het plein van Belgacom.

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder media

de slechte fee van de vlaamse televisie

Binnenkort krijgen we er een nieuwe analoge zender bij: Exqi, made by Gabriel Fehervari, CEO van het ogenschijnlijk o zo succesvolle Alfacam. Straks wordt het dus allemaal anders. Hoe anders, dat leest u niet in de krant, maar wel hieronder…

U moeten weten, Gabriel Fehervari, – Fé voor de vrienden -, wordt al een paar jaar doodgeknuffeld door de Vlaamsche media. Het verhaal is ook wonderschoon. Zoon van Hongaarse ouders. Op de vlucht sinds de opstand in ’56. Professioneel debuut als cameraman. En, de oervlaamse ondernemingszin die hem van bedrijfsfilmpjes tot het almachtige Alfacam katapulteerde. Snik, snotter, traan.

Want ja, het leest toch zó mooi weg, als een soort telenovella, maar dan zonder geslachtsverandering. Zélfs ons aller Phara, die dit soort magnaten doorgaans elke morgen tussen haar banaan en haar boterham plet, tutoyeerde hem bewonderend als “wereldleider in high definition”. Er is tegenwoordig ook nauwelijks een mondiaal event, – van de openingsceremonie in Peking tot de eedaflegging van Medvedev in Moskou -, waar Fé en de zijnen nog ontbreken. En straks volgen nog de Winterspelen in Canada. En de Wereldbeker Voetbal in Zuid-Afrika. Met 70 camera’s, meneer. En altijd-always-ultra the use of best available technologies. Intussen pareert The Great Communicator elke kritische vraag met een achteloos je-ne-sais-pas-quoi. Toen, opnieuw, Phara, durfde opperen dat het toch crisis was in de media, dat de timing voor een nieuwe zender misschien niet helemaal je dat was, kwam Fé met een nietszeggende vergelijking met restaurants: “In de goede restaurants zullen de mensen altijd komen eten, mevrouw”. Jaja, hihi, goed gevonden. Het wordt dan toch hoog tijd om de voedselinspectie eens langs te sturen.

Want terwijl er intussen honderden kranten- en weekbladpagina’s zijn gevuld over Fehervari en Alfacam, vergeet iedereen om eens in de échte boeken te kijken. Dan gaat het papier als vanzelf veel minder glanzen. Laten we vooral positief beginnen: de omzet van Alfacam is de voorbije jaren inderdaad gevoelig gestegen. Van 28 miljoen euro in 2006, naar 30,2 miljoen euro in 2007 en uiteindelijk zelfs net geen 50 miljoen euro in 2008. Indrukwekkend. Toch? Zelfs de zogenaamde ebitda, economiaans voor de ‘winst voor belastingen en afschrijvingen’, vertoont een eerder grillige, maar weliswaar stijgende curve, van 13 miljoen euro in 2006 naar 12,7 miljoen euro in 2007, om terug op te veren naar 23 miljoen euro in 2008. Ja zeg, waar maken we ons druk over?

Wel, bijvoorbeeld over de forse kapitaalsverhoging van 20 miljoen euro die in 2007 werd doorgevoerd. Want ondanks die kapitaalsverhoging zijn de financiële schulden van Alfacam opgelopen van 30 miljoen euro in 2006 tot 51 miljoen euro in 2008. De schuldgraad boert elk jaar opnieuw achteruit. En fors. Intussen kan het bedrijf maar een zeer magere cashflow voorleggen: in 2006 bedroeg die zegge en schrijve… 154.000 euro, een jaar later nog amper 112.000 euro. Voor alle duidelijkheid: ondanks de kapitaalsverhoging van 20 miljoen euro in datzelfde jaar. Erger nog, de netto winst van Alfacam was zowel in 2007 als in 2008 integraal toe te schrijven aan de verkoop van… twee captatiewagens. Als u niet zo goed meer kan volgen, het is een beetje zoals de paarse regering die telkenmale zijn budgettair gezicht redde met de inmiddels beruchte eenmalige ingrepen. Gat in de begroting? Dan verkopen we wel een overheidsgebouw. In Alfacam-taal: klopt de rekening niet, dan verpatsen we wel een captatiewagen. Core business. Om het verhaal helemaal een flets tintje te geven: liquide middelen, – lees: geld – zijn er in de boeken niet terug te vinden, want die middelen zijn er gewoon niet. In normale mensentaal: de Boy Wonder is een Boy Zonder.

Vandaar dat ook de gereputeerde Wright Quality Ratings, de graadmeter voor de financiële kwaliteit van een bedrijf, Alfacam sinds jaar en dag de grond inboren. De ‘stock liquidity’ krijgt de op één na slechtste D-score, de ‘financial strength’ wordt omschreven als ‘beperkt’ en op een schaal van 0 tot 20 scoort Alfacam op ‘growth’ een… nul. Què? Allo allo?

Misschien weten ze bij Wright hoe het Alfacam is vergaan, toen het bedrijf in de zomer van vorig jaar in de running was om het productiecontract voor de Belgische voetbalcompetitie van Woestijnvis af te snoepen. Fehervari legde bij rechtenhouder Belgacom een voorstel op tafel om voor hen álle Belgische wedstrijden te capteren, en dat voor gevoelig minder geld dan Woestijnvis & co. Fé ging in zijn enthousiasme nog een stapje verder en deed prompt het voorstel om één wedstrijd per speeldag af te kopen van Belgacom en zelf uit te zenden op ‘zijn’ Exqi Sport. Bij Belgacom hadden ze wel oren naar dat voorstel: ze hadden per slot van rekening meer dan 40 miljoen euro moeten ophoesten voor de exclusieve rechten van dat Belgische voetbal en zagen in het voorstel van Fehervari een uitgelezen kans om zo 2 tot 3 miljoen euro te recuperen via de Exqi-rechten. Dus, deal in zicht! O ja, het was natuurlijk maar een detail, maar kon Fehervari misschien een bankgarantie voorleggen voor die paar miljoen euro? Euhm… Niet dus… Belgacom koos – het klinkt nu eenmaal beter zo – geld voor zijn eieren en ging opnieuw met Woestijnvis in zee. Fehervari was in alle staten en kondigde in interviews steevast aan dat hij heel binnenkort een boekje zou opendoen over het gesjoemel rond het voetbalcontract. We wachten nog altijd.

Helemaal hilarisch werd het toen Fehervari in De Tijd van 23 juli jl., zijn – slik, slik, slik – ‘revolutionair businessmodel’ voor zijn nieuwe analoge zender uit de doeken mocht doen. Want hij zal dus straks televisie maken, zoals niemand ooit heeft voorgedaan. En allemaal véél kwalitatiever en véél goedkoper dan de concurrentie, dát was nu toch wel duidelijk. En dus orakelde Fehervari in De Tijd een end voort over partnerschappen, over de nakende synergie, over de spreiding van inkomsten en uitgaven op Exqi. Soit, lees vooral héél aandachtig mee: “Als de nieuwsdienst bijvoorbeeld 10 euro kost, dan haal je qua inkomsten 1 euro van het internet, 1 euro op mobiel vlak, enzovoort. Dan heb je nog 5 euro nodig die van de algemene zender moeten komen, maar daar is nog synergie mogelijk tussen Nederlandstalig nieuws en Franstalig nieuws, want Exqi is actief in beide landsdelen. Uiteindelijk moet je zo voor je Vlaamse uitzending nog maar 3,5 euro ophalen op televisie.” Berekend, en getekend: Gabriel Fehervari.

Echt waar, ik aarzelde even tussen buikpijn of bulderlach. Het werd uiteindelijk een combinatie van beide samen, vooral omdat de zoveelste journalist dit soort economisch compleet onverantwoorde onzin doodgemoedereerd liet passeren. Ik stel, – om te beginnen -, voor dat Fehervari nóóit rekenles geeft op de lagere school. Want, reken effe mee: “1 + 1 + enzovoort + 5 = 10”. Qua afronden kan dat tellen, vooral als het over een paar miljoen euro gaat. Wat het helemaal pijnlijk maakt, is dat zelfs de zeldzame getallen die Fehervari wél benoemt, geen steek houden. Want intussen weet iedereen dat een beetje nieuwsdienst gauw 40 tot 50 miljoen euro kost. Zeker in het geval van Fehervahri, die al enige tijd kwettert dat hij minstens 35 journalisten zal aanwerven. Hertaald naar de rekensom in De Tijd: “Als de nieuwsdienst bijvoorbeeld 50 miljoen euro kost, dan haal je dus 5 miljoen euro van het internet”. Vandaar de buikpijn en de bulderlach. U moet weten, de totale inkomsten uit advertenties op het internet bedragen op dit moment in Vlaanderen een dikke 30 miljoen euro. De grootste speler rijft ongeveer 10% van dat bedrag binnen. Kortom, Fehervari ziet zichzelf, vanuit het niets, meteen de onbetwiste marktleider worden en minstens 5 miljoen euro uit de internet-markt halen. Maar, nóg meer buikpijn: de totale inkomsten ‘op mobiel vlak’ bedragen in Vlaanderen grosso modo… 1 miljoen euro. Herlees nóg effe de rekensom: Fehervari zal naar eigen zeggen, andermaal vanuit het niets en helemaal in zijn eentje, minstens het vijfvoudige van de totale Vlaamse markt binnenrijven. En al de rest, zijnde 3 van zijn 10 euro, – 30% van zijn noodzakelijke 40 miljoen euro, ofte om en bij de 13 miljoen euro- rijft hij binnen uit… ‘enzovoort’. Reken je rijk, versie 2.0. Het moet van L&H geleden zijn dat zoveel gebakken lucht zó ongehinderd de krantenkolommen is binnengewaaid.

Dan moeten u weten dat er hier en nu een paar tientallen Vlaamse freelancers rondlopen die –in sommige gevallen- al meer dan een jaar wachten op de betaling van hun factuur door Alfacam. Zelfs een bedrijf als Roularta wacht al maandenlang op de betaling van aangeleverde ondertitelingsdiensten door Pic Story, een dochterbedrijf van Roularta dat een aantal documentaires heeft ondertiteld voor de cultuurzender van Exqi. De enige reden dat er nog altijd geen officiële ingebrekestelling richting Fehervari is vertrokken, is omdat de voorzitter van de Raad van bestuur van Roularta, zijnde baron Hugo Vandamme, ook de voorzitter is van de raad van Bestuur van… Alfacam. Ach wat… Als de nood het hoogst is, verkopen ze straks toch een paar captatiewagens.

Tot slot, voor de liefhebbers van pittige anecdotiek: Gabriel Fehervari begon destijds zijn loopbaan in de media bij de fata morgana van de Vlaamse journalistiek, de doodgeboren krant ’24 uur’. De cirkel is bijna rond.

14 reacties

Opgeslagen onder media

binnenkort

De waarheid over Alfacam…

2 reacties

Opgeslagen onder media

exit Dirk Wauters

Zoals aangekondigd, groot nieuws: de vrt moet, lees: mág straks op zoek naar een nieuwe gedelegeerd bestuurder. Want, en u heeft het andermaal hier voor het eerst gelezen: dit najaar verdwijnt Dirk Wauters als gedelegeerd bestuurder van de VRT. Zijn opvolger wordt Leo Hellemans, voormalig hoofdredacteur van de vrt-nieuwsdienst en vandaag algemeen directeur productie. Meteen het eerste wapenfeit van de nieuwe minister van Media, Ingrid Lieten.  

Wauters staat nog maar twee jaar, -sinds juni 2007- , aan het hoofd van de openbare omroep. De voormalige topman van Siemens Communications, -de derde vrt-topman op rij met zijn roots in de technologiesector-,  heette een ‘puinruimer’ te zijn, en bovenal een ‘teamspeler’. Met enig gevoel voor diplomatie en zuinigheid dus, een heel ander profiel dan zijn voorganger Tony ‘Napoleon’ Mary, die de vrt steeds meer op politieke en financiële ramkoers had gebracht. Vooral de financiële averij was bijzonder groot, zo bleek, want de vrt stevende voor 2008 op een tekort van 13 miljoen euro af. Het was een eerste succesje voor Wauters, toen dat tekort uiteindelijk ‘maar’ 6 miljoen bleek te zijn, al verzweeg hij er voor de goede orde wel bij dat de Vlaamse regering voor een extra financiële injectie van 35 miljoen euro had gezorgd. Maar, iedereen tevreden, zelfs… Guy Peeters, voorzitter van de Raad Van Bestuur.

Heel erg lang zou die vrede niet duren. Wauters was sowieso een benoeming van toenmalig mediaminister Geert Bourgeois, onder curatele van de CV&V. En geheadhunt  door het bureau Schelstraete & Desmedt: dat bureau werkt in de media op exclusieve basis voor De Persgroep, eigenaar van o.m. Het Laatste Nieuws en… VTM, maar kreeg eenmalig de toestemming om een opdracht voor de openbare omroep in te vullen. Soit, er zijn mensen met een roder profiel. Tot zover de anekdotiek.

Want toen Wauters het flikte om met een draconisch besparingsplan op de proppen te komen, zonder de Raad van Bestuur en de vakbonden te kennen, was het hek meteen van de dam. 71,5 miljoen besparingen en 150 arbeidsplaatsen weg, de Raad van Bestuur voelde zich een héél klein beetje in zijn hemd gezet. Nóg iets meer, toen de technische problemen elke dag opnieuw Het Journaal openden. En nóg iets meer toen de herdenking van de eerste wereldoorlog achter de rode knop verdween. En nóg iets meer toen Adolf Hitler op Eén zijn plat préféré mocht bereiden. Peeters himself greep toen trouwens rechtstreeks in de programmering in om het kookprogramma in extremis van antenne te halen. Soit, toen Peeters en zijn de Raad van Bestuur vervolgens in de krant moesten lezen dat Radio Donna ophield te bestaan, verslikte Peeters zich danig in zijn koffie en gaf hij prompt een veelzeggend interview aan De Standaard: “Er wordt een beeld georganiseerd van een bedrijf dat niet goed georganiseerd is of dat niet goed geleid wordt. En dat kunnen we missen als kiespijn,” sprak Peeters. Een bedrijf dat niet goed wordt geleid… Slik. Het proces van Dirk Wauters was eigenlijk al vóór de verkiezingen gemaakt.

Toen vervolgens de aangekondigde verkiezingsnederlaag voor de sp.a onverhoopt uitbleef, en sp.a met Ingrid Lieten de mediaminister mocht leveren, was het lot van Wauters meteen helemaal bezegeld. “In oktober is Dirk Wauters weg,” heet het. Met instemming van alle andere coalitiepartners. Overigens, Wauters beet enkele weken geleden al veelbetekenend in het zand, met de verwijdering van algemeen hoofdredacteur Pieter Knapen (zie hieronder), een absolute vertrouweling van Wauters.

Ergens in oktober dus. Tot dan.

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Groot nieuws op komst !

De titel zegt het allemaal, hou de blog van de mediaminister de komende dagen dus in de gaten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Waarom Siegfried moest vertrekken…

Het was andermaal amusant om lezen, de laatste ‘Kwaad Bloed’ van Knack-journalist Koen Meulenaere. De geestelijke vader van de term www.devijfidioten.be , – de vaste roepnaam voor het vijfkoppige amalgaam van hoofdredacteurs op de vrt-nieuwsdienst -, vergreep zich in zijn gekende stijl aan de gedegradeerde hoofdkaas Siegfried Bracke “Er is toch hopelijk niemand van jullie die gelooft dat die Siegfried Bracke uit vrije wil is opgestapt als hoofdredacteur?,” schertste Meulenaere. “Zo willen sommigen het voor de buitenwereld wel voorstellen – hijzelf in de eerste plaats, kwestie van het gezichtsverlies te beperken – maar we mogen hopen dat geen lezer van Knack zich nog op dat niveau van naïviteit bevindt.”

Geenszins, heer Meulenaere, alleen blijft het jammer dat u zelf blijkbaar nog altijd het raden heeft naar de ware toedracht van het ontslag van Sigi. U beweert immers dat de exit van Bracke toe te schrijven is aan Leo Hellemans. Hellemans krijgt in uw bijdrage zelfs een spontaan ‘hoeraatje’, omdat hij Bracke zo meesterlijk zou hebben geflikt. “Bracke wou namelijk graag terug op het scherm, maar dan wel mét behoud van de rang van hoofdredacteur,” dixit Meulenaere. “Hellemans stimuleerde eerst het eerste, en blokkeerde daarna vakkundig het tweede. Waardoor Bracke het eerste slachtoffer werd van zijn eigen ijdeltuiterij.” Tja… Of beter, ja en nee, wegens -typisch voor de vrt- véél ingewikkelder. De ware toedracht, bij deze.

Sta me toe dat ik, heel uitzonderlijk, héél ver in de tijd terugga. We schrijven eind jaren ’80,  een kantelmoment in de moderne geschiedenis van de vrt-nieuwsdienst. Want zo rond de jaarwisseling komt een kersvers afgestudeerde… godsdienstwetenschapper de redactie binnengehuppeld. Pieter Knapen, heet de jongeman. Bevrijd van kwispel en soutane, en zoals zoveel zelfverklaarde wereldverbeteraars als vanzelve naar de openbare omroep gezogen. En het gaat razendsnel met Pieter. Journalist en eindredacteur bij ‘Voor de Dag’ op Radio 1, eindredacteur radio, hoofdredacteur van de online redactie, om dan anno 2004, – tot consternatie van velen- , tot algemeen hoofdredacteur van de geïntegreerde nieuwsdienst te worden gebombardeerd.

Pieter heeft veel talenten, maar één bijzonder talent onderscheidt hem van vele anderen: hij is namelijk een volbloed tjseef. Let wel, niet in de politieke, wel in de karakteriële zin van het woord. Concreet: hij heeft wel een mening, af en toe, maar hij laat er zich zelden op betrappen, en al helemaal niet zodra het woord ‘overste’ valt. Soit, het soort mens waarvan ze bij de autopsie zullen vaststellen dat hij zonder ruggegraat heeft geleefd. En dus héél erg geschikt om leiding te geven.

U moeten weten, de toenmalige hoogste instantie van de openbare omroep had nood aan een volgzame en buigzame nieuwsbaas, zeker op de sinds jaar en dag compleet onbestuurbare nieuwsdienst. De andere hoofdredacteurs, zijnde Wim Willems, Kris Hofflack en Siegried Bracke, hadden duidelijk een… ander profiel dan Knapen. Jaja, er was ook nog Jos Bouveroux, maar die verlangde al enige tijd heel intens naar de pensioengerechtigde leeftijd. Eenmaal, andermaal, de new kid in town… Pieter Knapen!

Vooral Bracke verslikte zich ter plaatse in zijn vlinderdas toen hij te horen kreeg wie zijn nieuwe baas zou worden. Bracke & Knapen, -de vrijmetselaar en de dorpspastoor-, dat was al sinds dag 1 op de radio een onmogelijke combinatie. Karakterieel én inhoudelijk compleet onverenigbaar. Met ettelijke kletterende en hilarische ruzies tot gevolg. De afkeer bij Bracke, van Knapen, is zó visceraal dat hij de naam ‘Pieter Knapen’ zelfs niet meer over zijn lippen krijgt. Hij heeft het gemakshalve en steevast over… ‘het kalf’. Bovendien had Bracke al enige jaren openlijk gelobbyd voor zijn (loge)maat Kris Hofflack. En die Hofflack, die kon dan weer niet door dezelfde deur als Wim Willems. Volgt u nog? De vrt-nieuwsdienst, het leven zoals het nergens anders kan zijn.

Willems was dus ‘veroordeeld’ om zijn kar aan die van Pieter Knapen te hangen, wat een bijzonder evenwichtig samengesteld college opleverde. In de linkerhoek: Bracke & Hofflack. In de rechterhoek: Knapen & Willems. En, ergens verloren gelopen onderweg, Jos Bouveroux. Zondag Josdag. Tot ‘nonkel Jos’ eindelijk-eindelijk-eindelijk over de pensioengerechtigde drempel struikelde. Edoch, nu was het hek pas echt van de dam. En vooral het evenwicht. De clan Bracke & Hofflack haalt meteen zijn slag thuis: Hofflack loodst zijn vertrouwelinge Liesbet Vrieleman binnen in het college, diezelfde vertrouwelinge die hij eerder had weggeplukt bij de radio om eindredacteur van zijn nieuwste prestigeproject Volt te worden.  Conclusie: 3-2, in het voordeel van de clan Hofflack & Bracke,  Pieter Knapen en zijn acoliet voorgoed geneutraliseerd. Als u denkt dat dit allemaal teveel conspiracy theory is om waar te zijn: Kris Hofflack toonde zich in januari 2007 al een gediplomeerde helderziende, toen hij in een interview met Humo verkondigde: “Misschien krijgt ook Jos Bouveroux een vrouwelijke opvolger als hij over anderhalf jaar met pensioen gaat.” Die zít, heer Hofflack.

Diezelfde dag -“dag Liesbet”- begon de eliminatie van Pieter Knapen. Bracke & Hofflack veegden nu openlijk de vloer aan met de arme man, weigerden hem om de haverklap de toegang tot een vergadering en verkondigden te pas en te onpas dat de structuur compleet onwerkbaar was. Knapen was bovendien – hoeveel pech kan een mens in zijn leven hebben?- de architect van de inmiddels beruchte automatisering van de nieuwsdienst. U weet wel, die zwarte gaten die in elke presentatie en elke reportage opduiken. Maar… Bracke had een plan!  Hij ging bij de hoogste instanties aankloppen met de vraag of er geld was voor een externe audit. Die was nodig, vond Bracke, om de structuur van de nieuwsdienst tegen het licht te houden. Geld genoeg bij de openbare omroep, en de audit kwam tot een toch wel héél verrassende conclusie: ‘een college met 5 hoofdredacteurs is onwerkbaar’. Asjeblief! Dankuwel! Met, gratis erbovenop, een snoeiharde terechtwijzing van Pieter Knapen: ‘geen geïntegreerde visie’, ‘geen werkbaar overlegmodel’, ‘teveel morrende journalisten op de vloer’,… Er werd ook meteen een oplossing gesuggereerd: één hoofdredacteur per afdeling, één directeur informatie die onbetwistbare leiding had. En exit de architect van het vorige model.

En toen, na een loodzware bergrit en in het zicht van de finish, struikelde… Siegfried. Want Willems was ten einde raad verhaal gaan halen bij gedelegeerd bestuurder Dirk Wauters. 3 tegen 2 was misschien onwerkbaar, maar Bracke & Hofflack versus Willems zou dat nog veel meer zijn. En zó en niet anders werd Siegfried Bracke het zoenoffer van zijn eigen kruistocht. Hofflack & Willems besturen voortaan de tent, met een imposante scheidingslijn tussen hun beider bevoegdheden: Hofflack alles wat duiding is, Willems alles wat  nieuws is. Ze krijgen niet of nauwelijks met elkaar te maken, wat het risico op een nieuwe clash zo goed als uitsluit. Als er onverhoopt toch ambras zou opduiken, krijgt Liesbet Vrieleman als voorzitter van het college het laatste woord, ook al heeft ze geen enkele bevoegheid op het terrein van één van beide heren. Voor alle duidelijkheid, la Vrieleman is operationeel verantwoordelijk voor de online redactie. Zoals die afvallige pastoor eind jaren ’80.

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

humo goes Corelio & Woestijnvis

Het is één van de best bewaarde geheimen in het Vlaamsche medialand. Tot nu. Want de mediatransfer van het jaar is in de maak. Om met de deur in huis te vallen: het weekblad Humo verkast heel binnenkort van Sanoma City, het rijk-waar-de-zon-allang niet-meer-schijnt van zonnekoning Aimé Van Hecke, naar… Corelio, uitgever van o.a. De Standaard en Het Nieuwsblad. Spilfiguur in het hele verhaal is andermaal Wouter Vandenhaute, ceo van Woestijnvis én lid van de Raad van Bestuur van Corelio.

We schrijven een paar weken geleden. Op de cover van Humo prijkt naast Steve Stevaert zowaar het hoofd van Aimé van Hecke op een dienblad. De cover was een reactie op de aangekondigde saneringen bij Sanoma: 10 miljoen euro besparingen, en een pak  jobs op de helling. Niet toevallig werd daarbij vooral Humo geviseerd. Ja, de advertentie-inkomsten vielen óók bij Humo zwaar tegen. Maar vooral: ja, Aimé wilde in het spoor van zijn collega-bloedhonden bij De Morgen de ‘al te lastige redactie’ monddood maken. En dus moeten er straks minstens 2 Humo-journalisten vertrekken, én een pak volk bij de website én nog een pak volk bij de marketingafdeling van het weekblad.

Nog diezelfde middag ging de redactie in crisisberaad, aangestuurd en aangevuurd door hoofdredacteur Jörgen Oosterwaal. De redactie bruiste en kookte als in de betere dagen, ook dat was alweer een eeuwigheid geleden. Want ze waren boos, héél boos. Het was van de wereldvreemde Louis Croonen geleden dat het blad nog zo was geschoffeerd door zijn uitgever/eigenaar. Louis had het pleit destijds verloren, een ouderdomsdeken op de redactie voorspelde Aimé hetzelfde lot. Alla, het hoofd van Aimé kon dan wel niet worden geëist, het moest op zijn minst op de cover. Mét dienblad. At your service. Of toch niet helemaal.

Want toen al broedde Oosterwaal op veel meer dan een slap studentikoze uithaal naar het opperhoofd. Vandaar dat hij enkele dagen later richting Corelio toog, met de vraag of Corelio… Humo wou overnemen. Niet dat Oosterwaal enig mandaat had namens Sanoma, maar een gezamenlijke vriend kon daar wel een mouw aan passen. Inderdaad, Wouter Vandenhaute. Boezemvriend van Aimé, – sinds toenmalig vrt-baas Aimé Van Hecke hoest de openbare omroep elk jaar 30 miljoen euro op voor de programma’s van Woestijnvis- én meer dan een huisvriend van Corelio, dat 40% van de Woestijnvis-aandelen bezit.  Wouter overtuigde Aimé dat het nooit meer goed komt tussen Aimé en de Humo-redactie. En hij voorspelde een pak Corelio-centen, om en bij de 100 miljoen euro wordt gefluisterd. Centen die Aimé in deze barre tijden héél goed kan gebruiken. Humo mag dan wel sinds jaar en dag de financiële melkkoe zijn voor Sanoma, met een immer weerbarstiger wordende redactie was elk mogelijk toekomstperspectief meer dan verstoord. To be continued, heel binnenkort, met een officieel bericht dat verdrinkt in de drogredenen.

Hoe dan ook,  als u binnenkort in de krant leest dat Humo verkast naar Corelio, weet dan dat u het hier éérst heeft gelezen.

1 reactie

Opgeslagen onder media, Uncategorized